Expeditie 2005

Je retourne...

2005-08-29T15:40:00.000-03:00

Hallo iedereen,

De expeditie is nu bijna afgelopen, nog anderhalve dag en het zit erop. De laatste paar dagen hebben we geen spectaculaire ontdekkingen meer gedaan. We gaan er dus vanuit dat we zo stillaan alle Burmanniaceae gevangen hebben. Morgen trekken we er nog een laatste keer op uit richting de savannes van Kourou en woensdag vliegen we dan terug naar huis. De hele expeditie was enorm de moeite waard: we hebben heel veel Burmanniaceae gevonden en ongelofelijk mooie plaatsen bezocht. Dit alles zou onmogelijk geweest zijn zonder de hulp van mijn nonkel Mich, die ik bij deze hartelijk wil bedanken. Ook onze sponsors, Easyware en Kariboe, zijn heel erg bedankt voor het degelijke materiaal dat ze ons ter beschikking stelden. Tenslotte wil ik ook alle 'teamleden' bedanken voor het eindeloos speuren naar de mini-plantjes maar ook voor de leuke tijd die ik met hen doorbracht!

Zo dit was waarschijnlijk de laatste update. Vanaf volgende week kunnen jullie het allemaal weer gewoon van mijzelf vernemen.

Groetjes,

Vincent

PS. Voor Anke: heel veel succes daar in Zuid-Afrika!!

la Guyane

2005-08-26T11:15:00.000-03:00

Bonjour!

We zijn weer terug 'thuis' in Frans Guyana. De terugreis vanaf Trinidad verliep erg vlot. Ons vliegtuig vertrok zowaar op tijd e, zo kwamen we 's nachts aan in Suriname. Na een korte nacht vertrokken we dan weer met de minibus naar Frankrijk. Als je terug in 'la Guyane' komt merk je meteen weer wat voor een absurd land (departement) dat is: plots is alles weer frans (stokbroden, Peugeots, naamborden, etc.) in een tropische setting.

Vandaag is een beetje rustdag-plandag: we zijn momenteel in het herbarium van Cayenne om te plannen wat we de komende (en helaas ook laatste )dagen gaan doen. Er is eigenlijk nog één plant die we graag zouden willen vinden: Campylosiphon. We zullen dus heel gericht gaan zoeken op plaatsen waar deze plant al eerder gevonden is. Mogelijk is het niet het juiste seizoen, maar je weet maar nooit. Als we Campylosiphon vinden kunnen we op het strand gaan liggen, want dan hebben we echt alles ingezameld wat theorestisch mogelijk was ;-).

De volgende dagen zitten we dus weer 'in het veld' en zullen er bijgevolg niet meteen nieuwe updates komen. Mogelijk vind ik de laatste dagen nog wel ergens een internetcafé in Cayenne.

Groetjes,

Vincent

Out of Guyana

2005-08-24T22:10:00.000-03:00

Momenteel zijn we op het vliegveld van Trinidad aan het wachten op onze vlucht naar Paramaribo. Het is hier bijzonder modern want ze hebben zelfs draadloos internet! Een ideaal moment voor een kleine update. We zijn dus uit Guyana weggeraakt en dat is heel wat als je met BWIA vliegt (onze vlucht was ditmaal maar een uur te laat!). De exportvergunning voor het plantenmateriaal is ook in orde geraakt. Daarvoor hebben we wel weer een halve dag bureaucratie moeten doorstaan: alle documenten moeten in zevenvoud, op elk blad moeten drie stempels en de mensen die dat moeten doen zijn altijd in vergadering. Omdat Paul gelukkig al die mensen redelijk goed kent duurt het geen week zoals bij normale stervelingen. Natuurlijk had de douane helemaal geen oog voor ons dierbaar materiaal, op de luchthaven van Georgetown zou je nog met een bazooka in je rugzak kunnen binnenwandelen (...maar o wee als er een stempel in je paspoort ontbreekt ;-). Daarmee zit onze Guyana-trip erop. Het land heeft toch wel een zekere indruk op mij nagelaten. Het regenwoud is er maagdelijk, met apen, jaguars, ara's,...en nog een heleboel indianenstammen die er wonen. Wegen zijn er nauwelijks en voorzieningen al evenmin. Georgetown is een hele bijzondere stad met allemaal oude houten gebouwen uit de tijd dat de Engelsen er nog de plak zwaaiden. Er zijn twee banken en ongeveer drie restaurants en als westerling loop je er 's avonds beter niet alleen op straat. We hebben er geen toerist gezien en souveniers of postkaarten moeten er nog uitgevonden worden. Wel is er heerlijke El Dorado rum, tot 21 jaar oud! Het lokale bier (Banks) is ook best drinkbaar. Samengevat: Guyana is enkel geschikt voor avonturiers.

Als alles goed gaat zijn we donderdagavond weer in Frans Guyana, waar we de laatste Burmanniaceae zullen proberen te strikken.

Groeten,

Vincent

G'town: the return

2005-08-23T16:49:00.000-03:00

Gisteren zijn we weer veilig en wel in Georgetown geraakt! Tijd om even terug te blikken op de afgelopen dagen. Zaterdag zijn we van Iwokrama naar Mabura gereden waar we een afspraak hadden met Olaf Banki, een doctoraatsstudent van Paul. Onderweg stopten we lukraak om te zoeken naar Burmannia bicolor. Deze soort hadden we al eerder ingezameld in Frans Guyana, maar daar vonden we enkel plantjes met witte bloemen terwijl deze normaal gezien paars zijn. Omdat we ook graag eens de 'normale' paarse wouden observeren stopten we even na ons vertrek uit Iwokrama, en ja hoor: daar stonden er een hele populatie (die natuurlijk in naam van de wetenschap prompt werd uitgeroeid). Onze afspraak met Olaf in Mabura liep een beetje mis waardoor we de rest van de dag ons wat onledig hielden in dit vreemde dorp. Zondag gingen we vanuit Mabura naar Pibiri, een stuk bos een beetje verderop. Nabij Pibiri werd een aantal jaar geleden 'Unknown Yellow' gevonden, een nieuw plantengeslacht dat verwant blijkt met de passiebloemen. Paul wou de plant graag terugvinden maar een intense zoektocht leverde helaas niets op. Dan maar het bos in om naar Burmanniaceae te zoeken. We vonden weer verschillende exemparen (Hexapterella, Dictyostega en Gymnosiphon) maar niets dat we nog niet eerder gezien hadden: dat wordt op den duur natuurlijk erg moeilijk want we hebben al ongeveer alles gevonden wat we theoretisch hadden kunnen vinden. Alleen Campylosiphon en Cymbocarpa ontbreken nog. Maandag waren we vroeg uit de veren voor onze laatste verzameltocht in Guyana. In de buur van Mabura Hill vonden we weer de typische Burmannaiceae en ook een hele mooie populatie Voyriella (Gentianaceae). Na de middag doken we weer in de 4x4 van Charles die ons naar Georgetown bracht. Na de primitieve accomodatie in Mabura (een matras op de grond) deed wel weer eens goed om een warme douche te nemen en in een echt bed te kruipen in de Cara Lodge. De komende dagen zullen we nodig hebben om exportvergunningen te regelen en terug te reizen naar Cayenne. Daar hebben we dan nog enkele inzameldagen gepland maar dan is het afgelopen. We beginnen nu toch wel al te merken dat we al drie weken continu in de weer zijn: de darmen van Paul sloegen gisteren wat in knoop, Joep kon niet meer in zijn botten ('laarzen') door gezwollen enkels wegens insectenbeten en ook ik heb enkele beten die gemakkelijk kunnen doorgaan voor beten van de 'sportkotvlieg'. Nog even ter afsluiting: ik hoor van hier en daar dat het weer in België niet echt schitterend is...wel hoe is het hier dan? 1) Altijd warm. Ik heb geen idee van de werkelijke temperaturen maar door de vochtigheid voelt het altijd ongeveer 30° aan. Overdag in de volle zon gaan is geen goed idee, maar wij zitten natuurlijk bijna altijd in het regenwoud waar het gevoelig frisser is. 2) 's Nachts koelt het wel enigszins af waardoor slapen niet echt een probleem is. 3) Ongeveer elke dag valt er een tropische regenbui die meestel heel hevig is maar nooit langer dan een uur duurt.

Tot de volgende keer maar weer!

groeten,

vincent

Turtle Mt

2005-08-19T18:45:00.000-03:00

Vandaag ging onze tocht naar Turtle Mt. Na een prachtig ritje over de rivier bereikten we de voet van de berg waar een soort basiskamp is. Vandaar ging het een uur en half redelijk stijl naar boven maar dat was de moeite waard. Van op de top had je een prachtig uitzicht over de Equisebo rivier en het regenwoud, dat hier zich uitstrekt zover je kan kijken! Op de flank van de berg vonden we ook saprofyten: de minuscule Gymnosiphon minutus, Gymnosiphon breviflorus en ook Sciaphylla albescens (Triuridaceae). De planten fotograferen en inzamelen blijft telkens toch een fascinerende bezigheid. Het enige minpunt is dat je ondertussen meestal opgegeten wordt door muggen, mieren, grasmijten, bloedzuigende horzels en andere lieve diertjes ;-). Daarna gingen we nog wat zoeken rond het basiskamp maar dat leverde geen extra plantjes meer op. Morgen rijden we terug richting Georgetown, maar onderweg stoppen we in Mabura waar we twee nachten zullen blijven. De twee dagen Iwokrama zijn voorbij gevlogen maar bleken toch erg vruchtbaar: in deze korte tijd zamelde we zes verschillende soorten Burmanniaceae in. De volgende update zal voor dinsdag zijn, want in Mabura is geen internet.

Groetjes,

Vincent

Op zoek naar Burmanniaceae in Iwokrama

2005-08-18T20:53:00.000-03:00

Hallo allemaal! Vandaag nog gauw even een update, zometeen gaat de stroomgenerator hier uit en is het gedaan met mailen... Voor diegenen die denken dat ik het Nederlands al aan het verleren ben, maak je niet ongerust: ik kan gewoon niet goed snel typen...

We zitten hier prachtig in het Iwokrama onderzoekscentrum, het meest afgelegen punt dat we tijdens onze reis zullen aandoen. Het centrum ligt langs de Equisebo rivier en bestaat uit een paar mooie houten hutten en een centraal gebouw waar we eten met zicht op de rivier. Momenteel zijn we de enige bezoekers hier, naast twee gestrande toeristen die niet verder kunnen omdat er verder op de weg naar Lethem een boom over de weg blijkt te liggen. Hoe ze hier een internet verbinding tot stand brengen is mij een raadsel, maar goed: het werkt...

Vandaag was een uiterst interessante dag. Samen met onze chauffeur Charles en een indiaanse gids Laurence zijn we op de weg die naar Lethem gaat op zoek gegaan naar Burmanniaceae...en we hebben ze nog gevonden ook, maar liefst 5 verschillende soorten. Sommigen kwamen we al vaker tegen: Dictyostega, Gymnosiphon divaricatus en Apteria. Daarnaast vonden we ook een 'family pack' aan Hexapterella, waarvan we in Frans Guyana slechts één miezerig plantje vonden en ook een soort die we nog niet tegenkwamen: Gymnosiphon guianensis! Vijf verschillende soorten, een dagrecord tot nu toe! Na een week van reizen en administratieve rompslomp is al ons werk meer dan de moeite waard gebleken.

Morgen gaan we een trip doen over de rivier en plantjes zoeken op Turtle mountain en de dag erna gaan we naar Mabura en Pibiri. Als alles goed gaat is kan ik morgen weer een verhaaltje posten. Daarna zal het een tijdje stil zijn want in Mabura is er geen verbinding met de buitenwereld.

Veel groeten,

Vincent

Iwokrama

2005-08-18T18:58:00.000-03:00

Dit berischt typte ik gisterenavond, als alles goed gaat maak ik zometeen nog een update voor vandaag.

Onze avonturen gaan verder! Vandaag zijn we aangekomen in Iwokrama, een onderzoekscentrum middenin de regenwouden van Guyana. We hadden 's morgens afgesproken met onze chauffeur om om 10 uur te vertrekken. Men had ons verteld dat het 8 uur rijden was tot Iwokrama. Charles kwam natuurlijk een uur te laat en moest dan nog wat inkopen gaan doen en zo, dus rond een uur of twaalf waren we definitief uit Georgetown weg. De weg veranderde al snel in een rode laterieten gatenkaas maar daar trok Charles zich niets van aan: hij deed niet echt moeite om de putten te ontwijken en zo hotsten we verder door het regenwoud. De 80 liter extra benzine boven op het dak klotste lustig mee... Gelukkig bleek de auto erg stevig en stonden er monsterlijk grote banden onder die dat allemaal konden incasseren. Onderweg werden we tweemaal gestopt door de politie voor controle. Die mannen waren steeds erg vriendelijk maar het doet toch raar om midden in het regenwoud plots geconfronteerd te worden met zwaar bewapende flikken. Ze raadden ons aan om voorzichtig te zijn en niet te stoppen voor onbekenden... De enige voertuigen die ons pad verder kruisten waren grote trucks die tropisch hout vervoerden. En buiten enkele indianendorpen was er enkel 'groene hel'. Rond 4 uur kwamen we aan in Mabura, een klein dorpje waar mensen van de houtzagerij en enkele onderzoekers resideren. Hier is de tijd blijven stil staan. Uitgezonderd de auto's is er niets waaruit je kan opmaken dat het niet 1950 is. Zelfs de cola werd er geserveerd in vreemde glazen flessen van 0,5 liter. Maar we waren in het dorp om Olaf Banki te zoeken. Olaf is een doctoraatsstudent van Paul die ter plaatse onderzoek doet en waarmee we binnen enkele dagen ook het veld in willen gaan. Het weerzien was heel leuk (ik had hem eerder al ontmoet) maar we moesten al snel weer door richting onze eindbestemming. Tijdens deze rit werd het ons steeds meer duidelijk dat Charles toch iets minder ervaring had dan hij had laten uitschijnen. Bij de drie splitsingen die we tegenkwamen, leek hij niet erg zeker welke richting hij moest kiezen en hij viel een aantal keer stil op hellingen die de auto normaal gezien moeiteloos moet aankunnen. Toen hij voor de tweede keer achteruit wilde terugrijden om een langere aanloop te nemen, moest Joep hem met hand en tand uitleggen dat er in zijn auto een hendeltje is om in low gear te schakelen (dat had de man kennelijk niet door...) Ondertussen was het natuurlijk al pikdonker en werd de weg steeds smaller. Om 20 uur arriveerden we dan plots bij een kampje met een slagboom. De man die daar op ons afkwam wist te vertellen dat het veer ons zo laat niet de rivier over kon zetten. Wisten wij veel dat we een rivier over moesten... Na een tijdje werd duidelijk dat Iwokrama aan de overkant lag en dat we met een klein bootje wel overgezet konden worden. Dus wij met al onze bagage het bootje in en zo zoefden we de nacht in. Aan de overkant waren ze gelukkig op hoogte van onze komst want ons avondmaal stond op ons te wachten!

Op naar Iwokrama

2005-08-16T19:37:00.000-03:00

We zijn nog steeds in een hotel met internet toegang in Georgetown, dus een ideale gelegenheid voor een update! Vandaag was het een cruciale dag: regelen van inzamelvergunning en vervoer en zo. Ik had natuurlijk opvoorhand al die dingen al getracht op voorhand te regelen maar helaas hebben die mensen daar geen 'reply' knop op hun e-mail programma... Voor die inzamelvergunning moesten we naar de Universiteit van Guyana. Daar hebben we zo'n 2 uur koffie gedronken met Dr. Ramdass en na het betalen van 525 US$ (!!!) kregen we het gegeerde papiertje mee. Gelukkig dat Paul daar iedereen kende want er hing zo'n sfeer van 'kom volgende week maar eens terug'. Dan een heuse vergadering gehad met de staff van Iwokrama en Mabura, dat was erg opbouwend. Helaas waren al hun jeeps al geboekt en dus hebben we een andere chauffeur moeten aantrekken (en onderhandelen over de prijs...). Maar het resultaat van dit alles is dat we morgenvroeg om 10u in meneer Thomas zijn flitsende 4x4 Toyota richting Iwokrama (www.iwokrama.org) zullen stuiven! Eindelijk weer het veld in. Ons schema is enigszins veranderd: we zullen van 17 tot 20/08 in Iwokrama zijn, 21/08 doen we Mabura en 's avonds op 22/08 moeten we dan terug in Georgetown zijn. Het was een lange dag van onderhandelen, maar uiteindelijk is alles geregeld geraakt en ben ik dus erg tevreden. Zometeen gaan we wat eten in een restaurantje langs de zee, dat gaat smaken!

Enjoy Belgium!

Vincent

Aangekomen in Georgetown

2005-08-15T19:18:00.000-03:00

Vandaag is het het een lange dag geweest. We zouden vanochtend om 4uur vertrekken met een vlucht naar Trinidad. De vlucht werd echter telkens uitgesteld en het was even onzeker of er wel een vliegtuig zou komen... Dus wij maar wachten op het vliegveldje van Paramaribo, maar uiteindelijk kwam er dan toch een vliegtuig en zijn we om 10uur naar Trinidad gevlogen. Daar waren we natuurlijk veel te laat voor onze aansluiting naar Georgetown, maar gelukkig ging er nog een vliegtuig die kant uit en konden we mee. Uiteindelijk waren we rond 16uur plaatselijke tijd op onze bestemming. Mijn eerste indruk is dat Guyana, en Georgetown in het bijzonder, nog iets verder van de 'beschaving' af ligt dan Frans Guyana en Suriname. Hier zie je mensen met paard en kar en volop koeien op straat. Westerse toeristen daarentegen zijn in geen mijlen te bekennen. Sfeer is er natuurlijk volop (de rum schijnt hier uitstekend te zijn ;-). De volgende dagen beloven nog spannend te worden. Door de vertraging staan we een dag achter op schema en morgen zullen we moeten proberen om transport en inzamelvergunningen te regelen. Als alles goed gaat (duimen!) kunnen we woensdag naar Mabura vertrekken om te doen waar we voor gekomen zijn: Burmanniaceae zoeken!

Vinni

Suriname

2005-08-13T16:22:00.000-03:00

Hallo iedereen,

Op onze tocht richting (voormalig Brits) Guyana zijn Paul, Hiltje, Joep en ik vandaag aangkomen in Paramaribo, Suriname vanwaar we morgennacht via Trinidad de hoofdstad Georgetown proberen te bereiken. De rit van Frans Guyana naar Suriname was erg mooi en tegelijk ook vermoeiend: we zijn erg vroeg moeten vertrekken omdat er vandaag maar één veerboot voer die ons over de Maroni-rivier kon zetten (Die rivier vormt de grens tussen Frans Guyana en Suriname). De weg naar Paramaribo was bovendien zo slecht dat onze minibus bij momenten door zijn vering dreigde te gaan... Maar goed, we hebben het gehaald en nu zitten we te bekomen in een poepchique hotel naast het zwembad, het hoeft niet alle dagen jungle te zijn hé ;-).

Amuseer jullie daar en tot de volgende,

Vincent

-- Vincent Merckx Laboratory of Plant Systematics, K.U.Leuven Institute of Botany and Microbiology Kasteelpark Arenberg 31 B-3001 Leuven Belgium tel. + 32 16 32 86 36 fax + 32 16 32 19 68 e-mail: vincent.merckx@bio.kuleuven.ac.be www.kuleuven.ac.be/bio/sys

NW van Frans Guyana

2005-08-12T11:28:00.000-03:00

Vandaag weer een rustdag, dus meteen een goed ogenblik om nog eens iets te laten horen! Woensdag zijn we noordwaards gereden om Burmanniaceae te gaan zoeken in Paracou en op de Piste de St. Elie. Allebei prachtige stukken bos en dat vinden de Burmanniaceae blijkbaar ook, want we vonden er weer enkele soorten. De meeste hadden we eerder al tegengekomen, maar we vonden er ook een die we nog niet gezien hadden: Burmannia bicolor, een prachtig plantje dat op savannes groeit. Opnieuw een succes dus. Gisteren zijn we dan naar de grotten van Kaw geweest waar een eigenaardig bos staat op een rotsachtige bodem (en ook veel muggen, maar dat hier bijna over al zo ;-). Ook weer wat Burmanniaceae gevonden (maar geen nieuwe).

Paul telde het gisteren eens na we hebben momenteel al 17 verschillende saprofyten gevonden, naast Burmanniaceae ook Orchidaceae, Triuridaceae en Gentianaceae.

Morgen trekken we richting Guyana!

Tot de volgende

Teken van leven!

2005-08-09T10:09:00.000-03:00

Hallo iedereen!

We zijn nu iets meer dan een week in Frans Guyana en nog steeds geen berichtjes op de blog...wat raar. Maak jullie maar niet ongerust, we leven nog steeds. Alleen kunnen we vanop de plaats waar we logeren geen mails versturen vandaar de lange stilte. Maar nu hebben jullie recht op een lange update!

De expeditie begon een beetje in mineur: de bus tussen Charles De Gaulle en Orly zat vast op de ring in Parijs waardoor we ons vliegtuig misten! Geen ramp: we kregen een nieuw ticket voor de volgende dag en sliepen dan maar een nachtje in het Ibis hotel op Orly. Op dinsdag kwamen we dan eindelijk aan in Cayenne waar Joep, Paul en Hiltje ons stonden op te wachten. Frans Guyana gaf ons meteen een prachtige indruk: eindeloos tropisch regenwoud met de meest fantastische planten! Ons logement is heel tof: Joep en zijn vrouw Marijke ontvingen ons hartelijk en zorgen ervoor dat we niets te kort komen. Enkele uren na onze aankomst vonden we al onze eerste Burmanniaceae: Burmannia capitata, die als onkruid langs de weg staat! Op Woensdag bezochten we het herbarium en deden we nog wat inkopen voor de komende dagen waarna de echte Burmanniaceae-jacht op donderdag kon beginnen. We gingen die dag zoeken in het Kaw gebergte en hadden meteen prijs: een hele populatie Gymnosiphon divaricatus verdween in buisjes met silica. Op vrijdag gingen we naar het Trésor natuurreservaat, een prachtig gebied met maagdelijk regenwoud. We wouden naar een plaats heel diep in het bos maar het pad was helemaal dichtgegroeid dus hakte Joep ons een weg door de rimboe. Maar het was de moeite meer dan waard: we vonden er Gymnosiphon breviflorus, Dictyostega orobanchoides, Gymnosiphon minutus en Hexapterella gentianoides (voor de leken: allemaal Burmanniaceae). De laatste twee soorten werden nooit eerder in Frans Guyana aangetroffen! Maar alles kan beter: zaterdag reden we richting Brazilië en gingen we door het bos naar een inselberg: een grote berg graniet die boven het regenwoud uitsteekt. Dat was heel erg indrukwekkend. Op de top vonden we bovendien Apteria aphylla maar nog sterker: op de flank groeide Gymnosiphon catitatus: een soort die maar bekend is van één collectie uit Brazilië! Na deze tocht reden we door naar St. Georges, waar we de Oiapoquerivier overstaken naar Brazilië met kleine bootjes. Het viel ons meteen op dat Brazilië heel anders is dan Frankrijk: de samba hangt hier gewoon in de lucht! Zondag voeren we dan verder de rivier op naar een grote stroomversnelling. Hier geen Burmanniaceae maar wel een heel mooi regenwoud met prachtig zicht op de rivier. Na nog een nachtje in Oiapoque (Brazilië) keerden we dan maandag terug naar Frankrijk. Vandaag is het rustdag en zitten we dus in het herbarium dit bericht te typen. Morgen en overmorgen gaan we noordwaards naar Paracou en St. Elie en op zaterdag begint er een nieuw avontuur richting Paramaribo en dan naar Guyana.

De expeditie is tot nu toe helemaal fantastisch: National Geographic Channel is er niks tegen ;-) Gelukkig hebben we al veel gefilmd. Natuurlijk gaan er ook al eens dingen mis maar tot nu toe zonder erg: Peter belande midden in het regenwoud in een rivier, Paul kwam onzacht in aanraking met de inselberg en Hiltje nam een duik in de Oiapoquerivier in Brazilië...en Vincent vreest dat hij dus het volgende slachtoffer wordt ;-).

Goed, dat was het zo'n beetje. Alle echt straffe verhalen horen jullie wel als we weer terug zijn. Nu gaan we nieuwe avonturen tegemoed (en hopelijk ook nieuwe Burmanniaceae: de teller staat al op 7, dat hadden we niet durven dromen!)

Inleiding

2005-07-29T10:20:00.000-03:00

Het is zover, na maanden van voorbereiding vertrekken wij maandag 1 augustus op expeditie naar Frans Guyana, Brazilië, Suriname en Guiana. Het hoofddoel van deze expeditie is het inzamelen van saprofytische Burmanniaceae, een groep van tropische planten die in nauwe associatie leven met schimmels. Burmanniaceae komen enkel voor in tropisch Zuid-Amerika en tropisch Azië, met ook enkele soorten in tropisch Afrika. Wie meer wil weten over Burmanniaceae kan terecht op onze website: http://www.burmanniaceae.org.

Naar aanleiding van onze expeditie hebben wij ook deze weblog opgestart waarin je onze handelingen min of meer op de voet zal kunnen volgen. Momenteel valt hier uiteraard weinig informatie te rapen, maar vanaf maandag komt daar hopelijk verandering in. Deze weblog is ook opgericht omdat het de komende weken niet evident zal zijn om onze e-mail te lezen, laat staan te beantwoorden. Dankzij deze weblog krijgen jullie het laatste nieuws in je browser en kan je er ook op reageren. Mensen met een moderne browser (Safari of Firefox en dus niet Internet Exploder) kunnen zich bovendien abonneren op de RSS feed zodat ze automatisch op de hoogte blijven van nieuwe posts op onze blog.

Van deze massamail-gelegenheid zouden wij ook gebruik willen maken om onze sponsors te danken:

Michel De Bont, die dankzij zijn gulle steun deze hele expeditie mogelijk maakt
Easyware, de beste computerwinkel in Leuven, stelde een geavanceerd digitaal fototoestel en een Apple iBook ter beschikking voor de duur van de expeditie.
Kariboe, dé winkel voor outdoor & trekking in Heverlee, gaf ons een genereuze korting op het noodzakelijke expeditiemateriaal.

Wij vinden het fantastisch dat deze winkels willen investeren in biodiversiteitsonderzoek en we zouden u dan ook willen vragen om hen of hun website een bezoekje te brengen wanneer u op zoek bent naar een goede rugzak, of de nieuwste iPod.